Een dag in het leven van: een winkelende mama

 Baby’s zijn zacht, lief, schattig, ruiken goed, zien er altijd zo vredig uit, maken schattige geluidjes, zijn zo leuk om aan te kleden, en zo kan de lijst nog wel even doorgaan.

Maar man, wat kunnen baby’s ook vermoeiend zijn. Denk maar aan slapeloze nachten, een huilbui waar je de oorzaak niet van kan achterhalen en 24/24 en 7/7 beschikbaar zijn. Om dan nog maar te zwijgen over de spontane uitstapjes of zelf snelle winkelbezoekjes die veranderen in gecoördineerde uitstappen waarbij je auto er uit ziet of je op wereldreis vertrekt of je gezellige en ontspannende spa momenten in de badkamer die naar nul herleid worden voor de komende 5 jaar. Ja, baby’s zijn naast je allergrootste bezit soms ook vermoeiende brokjes eigen vlees en bloed.

Toch zou ik het moederschap voor geen geld ter wereld willen missen. Maar af en toe kan ik er zo’n enorme deugd van hebben om soms gewoon eens Kaat te zijn. Niet de mama van Louise, maar gewoon Kaat. Eens rustig alleen door het shoppingcenter waggelen om dan een mama te aanschouwen die met haar huilende en zagende kroost op pad is. Dan maak ik een innerlijk vreugdesprongetje en denk ik: “YES! Deze keer ben ik dat niet. Ik ben nu gewoon rustig en alleen op pad. Ik ga vandaag eens winkelen voor mezelf, ik ga doen wat ik wil, ik heb even me time. Halleluja!”

Beeld je dan een immens glunderende moeder in die zonder buggy, luierzak en  zeurende peuter die al 100 keer uit haar buggy is willen ontsnappen op pad is. Die denkt dat ze eindelijk eens voor zichzelf gaat winkelen en straks als een gelukkige vrouw met tientallen goedgevulde winkelzakjes huiswaarts keert. Dat is de vrouw die ik de eerste vijf minuten ben. Tot ik de eerste beste kinderwinkel passeer. Die is op dat moment even aanlokkelijk als een zoete pot honing voor een hongerige bij.

‘Oké, heel even. Binnen en buiten. Gewoon eens kijken.’ denk ik dan bij mezelf. Om dan vervolgens een half uur later met tientallen nieuwe outfitjes voor Louise buiten te stappen en zo goed als al mijn shopping budget er hebben doorgedraaid.

Met een zalig euforisch gevoel, omdat je straks al de nieuwe kleedjes kan gaan passen bij je levende pop maar toch ook lichtjes gefrustreerd omdat je elke keer dezelfde fout maakt, wandel je vol goede moed terug verder.

En dan eindelijk, in de verte, je favoriete winkel. Ik onderdruk een huppelpas en gelukkig als een klein kind zweef ik door de winkel.

Oooh, een wit bohemian kleedje. Ideaal voor in Ibiza. Een statement roze vest, net wat ik nodig heb. Een schattig kort jurkje, want ik mag er nog wezen. En zo ga ik door tot mijn arm het gewicht van die hele hoop kleren niet meer kan houden. Met een goed gevoel spring ik de pashokjes in. Een kwartier later sta ik terug met een donderwolk gezicht buiten. Mijn gat was te dik in dat kleed, mijn buik te bol in die stomme roze vest en mijn onderbroek zichtbaar als ik me bukte in dat schattige korte jurkje. Uiteindelijk sta ik aan de kassa met welgeteld één vormloze jurk die in Ibiza misschien toch nog hip kan zijn en die al mijn vetkwabben en dik gat verbergt (Ik ben ook maar een vrouw en ik weet wel dat 99,9% van die gedachten tussen mijn oren zit want eigenlijk mag ik niet klagen met mijn lichaam maar toch, je snapt me wel. Ik ben een vrouw, weet je wel).

Eindresultaat 5 tshirts, 3 kleedjes, 1 vestje, 2 badpakjes, 1 hoedje, 5 klemmetjes en 1 schattige jumpsuit voor Louise. Eén vormloze, mogelijk toch schattig kleedje voor mezelf.

Volgende keer doe ik beter. Echt waar, ik beloof het.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s