Sporty spice Katy

Oké, laat ik eerlijk zijn. Ik haat joggen want om te zweten en steken te krijgen sta ik niet echt te springen. Als ik ga tennissen met vriendinnen ben ik de klunzige gans die als ongeleid projectiel al de ballen mist, sporty spice was nooit mijn favoriet en achter een peuter aanhollen is nog steeds geen olympische discipline. Nee, ik ben jammer genoeg totaal niet sportief aangelegd.

Stijn, mijn veel te sportieve man (eigenlijk verloofde), gaat regelmatig joggen. Stiekem ben ik dan altijd een beetje jaloers op zijn doorzettingsvermogen en het feit dat hij gewoon zo sportief is. Al sinds het begin van onze relatie moedigt hij mij aan om mee te gaan sporten. Je kent dat wel, de eerste maanden wil je nog doen alsof je perfect bent dus kocht ik mezelf wat jogoutfits om helemaal fashionsble mee te kunnen gaan joggen. In het begin kon ik mij nog sterk houden en deed ik alsof ik samen joggen super leuk en romantisch vond.

Na 5 maanden wou ik om hip te zijn tijdens onze Amerika trip gaan joggen in Central park. Natuurlijk moesten we eerst een nieuwe outfit gaan kopen om een leuke foto te kunnen trekken. De volgende dag stond ik te popelen om met mijn roze outfit als een echt hippe New Yorker te gaan joggen in Central park. Ik wist alleen niet dat het daar heuvelachtig was en was na 15 minuten al stik dood! Maar Katy laat zich niet kennen dus toen Stijn vroeg of alles nog oké was stak ik een extra tandje bij en riep ik iets in de trend van: ‘natuurlijk schat, lukt het voor jou nog wel’. Ik was zo fier op mezelf en hoopte dat Stijn dat ook was. Iets later passeerde er een heel bataljon van het Amerikaanse leger. Ze hadden allemaal een ontbloot bovenlichaam en riepen heel de tijd van die stoere motiverende liedjes. Ik liep natuurlijk zo nonchalant en sexy mogelijk (waarschijnlijk ongecontroleerd, stuntelig, kwijlend en starend) de hele troep voorbij en deed alsof dit voor mij een luchtig fris loopje was. Stijn riep als ervaren jogger dat ik het rustig aan moest doen en mijn krachten best kon sparen. Ik lachte zijn bezorgdheid weg en zei dat ik nog makkelijk een uur kon volhouden maar dat het voor mij oké was om te stoppen als hij te moe was. Hier hoopte ik stiekem op want ik was echt kapot, stikdood en voelde me zo slap als een vod! Niet veel later gingen de lichten uit, zakte ik door mijn benen en zag ik alleen nog maar zwarte vlekken voor mijn ogen. Ik had mezelf compleet belachelijk gemaakt voor Stijn en als kers op de taart kwamen al die legermannen terug voorbij. Lekker gênant! Sindsdien ga ik nooit nog mee joggen.

Toen we 6 maanden samen waren besloten we op wandelvakantie te gaan naar Zwitserland. Ik moest mijn sportieve reputatie terug opkrikken na mijn Central park blunder en wandelen is net iets minder vermoeiend dan joggen. Een hele week liep alles super vlot. Vijf dagen wandelen in de bergen tussen de koeien en geitjes, no problemo! De laatste dag gingen we nog een korte wandeling van een uurtje maken volgens Stijn. De uitgelezen kans om me na een hele week te kleden in mottige en praktische sportoutfits nog eens klaar te maken voor Facebook waardige foto (dit was nog de tijd voor instagram). In een kort wit shortje, roze sportschoentjes en half doorschijnend hemdje trok ik de berg op voor de laatste korte wandeling. Natuurlijk volgden we het verkeerde pad, sloeg het weer om, zaten we plots in de sneeuw en hagel (in augustus) en veranderde onze korte wandeltocht in een ware nachtmerrie van 5 uur! We zaten vast in een berghut en moesten terug naar beneden want het ging bijna donker worden,… Beeld je even in: ik liep daar in mijn zomerkleren op roze sportschoentjes die totaal geen grip hadden in de sneeuw, helemaal onderkoeld, met bevroren voeten en vol zelfmedelijden in een sneeuwstorm. Na me tijdens onze aftocht 2 uur sterk te houden begaf ik het plots en begon ik te wenen. Stijn moedigde me aan om nog even vol te houden en ik herpakte me. Een half uur later stonden we eindelijk aan de auto! Eenmaal in het hotel liet Stijn liefdevol een warm badje voor me vol lopen waar ik na mijn zware, natte kleren uit te trekken snel en zonder na te denken in sprong,… Enige probleem was dat Stijn was vergeten de temperatuur juist te zetten tijdens het vullen van het bad en ik mijn beide voeten en onderbenen verbrande. Toen kregen we ruzie en besloot ik om nooit meer op wandelvakantie te gaan.

Onder het motto ‘derde keer, goede keer’ besloten we samen te gaan tennissen. Stijn zou me als sportieveling les geven en ik fantaseerde al over onze vele spannende tennismatchen. Stijn had met veel zorg een hele les voorbereid en mijn eerste oefening was om kinderballen in een goal te gooien. Ik zei dat we dat wel konden overslaan en wou meteen beginnen met écht tennissen maar dat lukte natuurlijk niet. Ik raakte geen enkele bal en was helemaal gefrustreerd. Ik ga hier niet te veel woorden aan vuil maken maar na 5 minuten tennisles van Stijn was ik het al beu omdat hij me stap voor stap alles wou leren en ik geen geduld heb. Sorry Stijn dat ik soms niet zo aangenaam ben maar volgens mij had ik toen net mijn regels of waren er andere verzachtende omstandigheden.

Ondertussen hebben we een compromis gevonden. Nu gaan we met een groepje vrienden tennissen. De mannen het eerste uur, de vrouwen het tweede uur. Daarna drinken we gezellig iets en ik laat het toe dat Stijn mij af en toe uitlacht omdat ik nul balgevoel heb, met mijn racket als een bezetene door de lucht zwaai en als een klungel op het veld heen en weer sta te springen,… Maar ik ben tegenwoordig wel 10 lessen per jaar sportief!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s